De Levenskus

 

Dag lieve lezer,

 

Ik zit buiten en voel de wind om me heen. De ervaring is zo sterk dat ik één word met de wind. Ik voel geen verschil meer tussen binnen en buiten. Ik voel de wind in mezelf, met elke ademteug die ik neem. Het waait; ook in mij. Ik ben onderdeel van de wind, ik ben de wind.

Ik denk na over adem en herinner me de momenten dat mijn adem stokte in momenten van grote schrik. Ik herbeleef de eerste ademteug van mijn kinderen. Ik adem in en voel hoe ik ervaringen in mezelf opneem. Ik adem uit en ervaar hoe ik gedachten en gevoelens deel met het grote geheel.

Ik word aangeraakt door de adem, letterlijk. Wanneer ik inadem raakt de wind mij tot in elke cel diep van binnen aan. Ik word mij bewust van de voortdurende intieme streling van de adem van de natuur.

Ik adem in en op de inademing realiseer me dat deze intieme aanraking doorgegeven wordt. De wind waait tot diep in de kern van alle planten, alle dieren, en beroert alle mensen. Ik adem je zoete adem in, ik aanschouw je schoonheid elke dag …

Ik adem uit. Op de uitademing geef ik mijn gevoelens en emoties verder, vol overgave. Ik word me bewust van de stem van de wind. De uitademing vormt klanken en tonen: ik spreek de namen van mijn geliefden, ik deel mijn kennis, ik spreek ik mijn emoties en gevoelens uit. Ik realiseer me dat mijn naam en jouw naam trillingen zijn, gevormd door adem.

Ik ga dieper in het wezen van adem en vanuit een oorverdovende stilte komt een onhoorbaar geluid op een enorme windvlaag. Het raakt me diep in mijn hart en beroerd mijn geest: ik word geraakt door een intense, naar buiten barstende liefde voor het leven, de ‘Geest van de Adem’, de ‘Ruach Elohim’.

In LVX
Ina


filed under:


Comments

Post new comment