Dag lieve lezer, 
Ik kijk uit over een klein haventje. Hartje Rotterdam, een plek met onverwacht natuurschoon. Ik hoor een druk gepiep. Op een oude omgewaaide boomstronk bouwen twee meerkoetjes een nest. Met een uiterste precisie worden takken uitgezocht en in een wonderlijk weefwerkje verwerkt.
Waar zijn de zwanen? Ik heb ze nog niet gezien dit jaar. Ik kijk er elke dag naar uit, totdat ze met z’n tweeën komen aangepeddeld. Twee? Geen jongen?
Plotseling gaan de vleugels omhoog en plons, plons, plons … komt er een rij verenbolletjes van de rug van mamazwaan gesprongen, landen in het water. De ouders houden waakzaam de wacht voor de doorgang naar de grote gevaarlijke rivier. Ik kijk hoe de kuikens zwemles krijgen, een vrolijk chaotisch gedobber en gepiep. De zwanen kijken naar hun kroost, en naar elkaar, hun nekken vormen samen een perfect hart. Er tussendoor zie ik het rondpiepend kroost.
Shit, dit lijkt net zo’n suikerzoete trouwkaart. Dit gebeurt echt, voor mijn ogen! Tranen springen in mijn ogen vanwege de bovenaardse schoonheid van dit tafereel. Waar is mijn fotocamera, altijd zoek als je hem nodig hebt. Dan vliegt de reiger op de steigerpaal krassend op, rakelings over de zwanenfamilie. De vrede is verstoord.
De vleugels van mammazwaan gaan weer omhoog, de kuikentjes springen op haar rug en verdwijnen onder de vleugels. De zwanen peddelen weg, en verdwijnen om de bocht.
In LVX
Ina
Comments
Post new comment